422روز 18 ذى‌الحجّه سال دهم هجرى (روز غدير) به جانشينى خود، تعيين كرد. 1عنوان شيعه در بسيارى از منابع، به‌طور مطلق بر شيعه دوازده امامى اطلاق مى‌شود، چنان‌كه برخى از ارباب ملل و نحل گفته‌اند شيعه، به كسانى گويند كه فقط از على (ع) پيروى نموده و امامت و خلافت او را به سبب نص و وصيت پذيرفته‌اند. 2 اين اصطلاح در عرف فقيهان و متكلمان نيز به پيروان على و اولاد آن حضرت اطلاق مى‌شود 3 كه آن حضرت را بر ساير صحابه مقدم مى‌دارند و معتقدند كه امامت پس از رسول خدا (ص) به نص جلى يا خفى به على (ع) رسيده است و اين منصب از او و اولادش خارج نمى‌شود. 4شيعه، امامت را منصبى الهى دانسته و معتقد است كه انتخاب امام با نص و از جانب خداوند، است. پيامبر گرامى اسلام نيز به پيروى از سنت الهى كه در ميان انبياى گذشته، وجود داشته - به دستور خداوند - امامان و اوصيا را معرفى كرده است. اين بزرگواران از على‌بن‌ابى‌طالب (ع) تا امام مهدى[، مرجع، ولى، حاكم، رهبر، امام و مقتداى مردم پس از رسول خدا (ص) ، هستند. 5
خوددارى كسانى مانند عباس عموى پيامبر و فرزندانش (بنى هاشم)، برخى از مهاجرين مانند زبير، مقداد، ابوذر و گروهى از انصار، مانند ابو ايوب انصارى و جمعى از صحابه مانند سلمان، از بيعت با ابوبكر، پس از رحلت رسول خدا تا زمان امام على (ع) و بيعت با ايشان، گواه اعتقاد آنان به نصب جانشين از سوى رسول خدا (ص) است.
مخالفت اين دسته از ياران برجسته پيامبر، با خليفه اول، مؤيد ديدگاهى است كه