296
اللهم العن التابع و المتبوع، اللهم عليك بالأقيعس، قال ابن البراء لأبيه: من الأقيعس؟ قال: معاويه. 1
بارخدايا پيرو و جلودار را لعنت كن، خدايا اقيعس را به تو واگذار مى‌كنم، ابن براء مى‌گويد: به پدرم گفتم اقيعس كيست؟ پاسخ داد: معاويه.
خداوند متعال مى‌فرمايد: وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزٰاؤُهُ جَهَنَّمُ خٰالِداً فِيهٰا وَ غَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذٰاباً عَظِيماً . (نساء: 95)
اين آيه شريفه تصريح مى‌كند كه هركس مؤمنى را به عمد به قتل برساند، ملعون ذات بارى تعالى مى‌گردد و جايگاه او جهنم است. آيا معاويه «حجربن‌عدى» و هفت نفر از اصحاب او را به جرم اينكه از على (ع) بيزارى نجستند، به قتل نرسانيد؟ آيا «حسن‌بن على (ع) » سبط بزرگ پيامبر از برترين مؤمنان نبود كه با نيرنگ معاويه، زنش جعده او را مسموم كرد؟ همچنين به شهادت رساندن «عمار ياسر» و «محمدبن‌ابى‌بكر» و مسموم كردن «مالك اشتر» و ده‌ها مؤمن ديگر به گواهى تاريخ‌نويسان و سيره‌نويسان بزرگى چون «مسعودى»، «بيهقى» و «سبط‌ابن‌جوزى» كار معاويه نبوده است؟ آيا لشكر يزيد به عمد امام حسين (ع) و يارانش را به شهادت نرساندند؟ و از همه اين اعمال قبيح‌تر اينكه بسر بن ارطاة به دستور معاويه شيعيان على (ع) را قتل عام كرد كه «ابوالفرج اصفهانى» و «علامه سمهودى» در «تاريخ المدينه» و «ابن خلكان» و «ابن‌عساكر» و «جلدى» در تاريخ خود نوشته‌اند. به يقين معاويه به دليل اين جنايات فراوان مصداق لعن الهى است.
در صحيح «مسلم» در باب «مَن لَعنه النبى (ص) » آمده است كه روزى رسول خدا (ص) معاويه را سه بار طلبيدند و معاويه استجابت نكرد و در سه بار به فرستاده رسول‌خدا (ص) گفت، به پيامبر بگو، من مشغول غذا خوردن هستم. پيامبر معاويه را با اين عبارت نفرين