295حاكم نيشابورى درحديثى در مستدرك، شخص مورد نظر عبدالله بن زبير را «حكم‌بن عاص» و فرزندانش معرفى مى‌كند: « لَعَنَ رَسُولُ الله الحَكَمَ وَ وُلْدَه » 1؛ «پيامبر حكم‌بن عاص و فرزندان او را لعن كرد». رسول خدا (ص) مروان و پدرش را نيز لعن كردند. حاكم نيشابورى در كتابش «مستدرك» مى‌گويد: «رسول الله لعن أبا مروان ومروان فى صلبه» 2؛ پيامبر، پدر مروان و مروان را لعن كرد، درحالى‌كه مروان در صلب او بود».
رسول خدا (ص) ابوسفيان و معاويه را نيز بارها لعن كرده است.« على‌بن‌اقمر» مى‌گويد كه همراه با گروهى از «عبدالله عمر» خواستيم براى ما حديثى بگويد، او گفت: پيامبر - درحالى‌كه ابوسفيان سوار بر مركبى بود و معاويه و برادرش از پيش و از پس او در حركت بودند - فرمودند:
اللهم العن القائد و السائق و الراكب، قلنا أنت سمعت رسول الله (ص) ؟ قال نعم، و الاّ فصُمتا أذناي، كما عُميتا عيناي. 3
خدايا لعن فرما جلودار، پيرو و سواره را. پرسيديم كه تو خود از رسول خدا شنيدى؟ گفت: آرى و چنانچه دروغ بگويم دو گوشم كر باد، همچنان‌كه دو چشمم نابيناست.
عبدالله‌بن عمر در جايى ديگر مى‌گويد كه رسول خدا (ص) در روز جنگ احد چنين نفرين نمود: « اللّهُمَّ الْعَنْ أباسُفْيانَ ... » 4؛ همچنين «ابن براء» از پدرش «براءبن‌عازب» نقل مى‌كند كه ابوسفيان همراه معاويه به سوى پيامبر (ص) مى‌آمدند، آن حضرت فرمودند: