263«قسطلانى» مىنويسد: «بر زائر رسول خدا (ص) سزاوار است كه زياد دعا و تضرع و استغاثه، طلب شفاعت و توسل به ذات پاك رسول خدا (ص) كند و سزاوار كسى كه از او طلب شفاعت شده اين است كه خدا شفاعتش را بپذيرد». 1
«زينى دحلان» نيز مىنويسد:
هركس كه ذكرهاى پيشينيان و دعاها و اوراد آنان را دنبال كند، در آنها مقدار زيادى از توسل به ذوات مقدسه مىيابد، كه اگر قرار باشد نمونههاى توسل آنها را جمع كنيم، كتابى عظيم مىشود و كسى بر آنان ايراد نگرفت تا اينكه اين منكران [وهابيان] آمدند. 2
با توجه به اين اسناد، شرك و بدعت دانستن توسل، از ديدگاه وهابيان، تنها براى خودشان مقبول است و شيعه و سنى، به دليل ستيزهجويى وهابيان، توسل را انكار نخواهند كرد.
دليل سوم: گفتهاند ارتباط پيامبر اسلام (ص) پس از مرگ با اين دنيا قطع مىشود و ديگر توانايى كارى را ندارد و نمىتواند براى كسى دعا كند. بنابراين، توسل به فرد ناتوان، از نظر عقلى، باطل و شرك است.
پاسخ: اين سخن مردود است؛ زيرا قرآن براى زندگى پس از مرگ صالحان دليل مىآورد و ادعاى وهابيان در قطع ارتباط افراد با دنيا، پس از مرگ، صحيح نيست. خداوند به صراحت به حيات پس از مرگ شهيدان اشاره مىكند و مىفرمايد:
وَ لاٰ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوٰاتاً بَلْ أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ فَرِحِينَ بِمٰا