262اين روايت نيز با دو واسطه، توسل به منزلت رسول خدا (ص) است؛ يعنى اگر مسلمانان با منزلت رسول خدا (ص) به خدا توسل مىجويند خليفه دوم با دو واسطه توسل جست و گفت: « إنّا نَتَوسَّلُ إليكَ بِعَمِّ نَبينا فَاسْقِنا ».
او نگفت: خدايا! ما به عباس توسل مىجوييم، چون در نزد تو مقرب است، بلكه گفت: به عموى پيامبر (ص) توسل مىجوييم؛ چون پيامبر (ص) پيش تو جاه و مقام دارد و اين شخص عموى اوست كه نزد رسول خدا (ص) مقرب است.
از منظر «ابنادريس شافعى»، پيشواى مذهب شافعى، اين نوع توسل يعنى توسل به جاه و مقام انبياء و اولياء در نزد خدا پس از مرگ آنان پذيرفتنى است. وى در دو بيت، به اين امر اشاره مىكند:
آلُ النبى ذريعتى
«خاندان پيامبر، وسيله من بهسوى خدا هستند و اميدوارم كه به خاطر آنان، نامه عملم به دست راست من داده شود.»
عالمان ديگر اهل سنت نيز اين امر را تأييد كردهاند. باتوجه به اهميت مسئله توسل، به چند مورد ديگر هم اشاره مىكنيم. «نورالدين سمهودى» چنين مىنويسد:
استغاثه و طلب شفاعت و توسل به پيامبر اكرم (ص) و جاه و بركت او نزد خداوند، از كردار انبياء و سيره سلف صالح بوده و در هر زمانى انجام مىگرفته است؛ چه قبل از خلقت و چه بعد از آن، در حيات دنيوى و حتى در برزخ و چه در قيامت. 2