244آن حضرت در زمان حيات و يا پس از درگذشتشان طلب شفاعت مىكردند. قرآن نيز اين عمل را تأييد مىكند؛ زيرا خداوند در قرآن مىفرمايد:
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً ؛ (نساء: 64)
و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند، پيش تو مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پيامبر [نيز] براى آنان طلب آمرزش مىكرد، قطعاً خدا را توبه پذيرِ مهربان مىيافتند.
مسلمانان پس از رحلت پيامبر نيز بر اساس اين آيه عمل مىكردند. از سوى ديگر اگر درخواست شفاعت، پس از مرگ، موجب شرك شود، درخواست آن در حال زندگى نيز بايد چنين باشد؛ زيرا ماهيت عمل مشركانه وابسته به حيات و مرگ افراد نيست.
نمونههايى از عمل صحابه مبنى بر واسطه و شفيع قرار دادن پيامبر (ص)
1. حديث «انسبن مالك»
«ترمذى» يكى از نويسندگان سنن چهارگانه، از انسبن مالك نقل مىكند:
سألتُ النبي أن يشْفَع لي يوم القيامة، فقالَ: أنا فاعِل، قلتُ: فأين اطلُبك. فقَال: عَلى الصِّراطِ. 1
از پيامبر (ص) درخواست كردم كه در روز قيامت درباره من شفاعت كند، وى پذيرفت و گفت: من اين كار را انجام مىدهم. به پيامبر (ص) گفتم: شما را كجا جستجو كنم؟ فرمود: در كنار صراط.
انسبن مالك از پيامبر اكرم (ص) در دنيا طلب شفاعت كرد و از خداوند طلب نكرد؛ آيا اين صحابه رسول خدا با اين عملش گناهكار و مشرك مىشود؟! يا اينكه (نعوذ بالله) پيامبر