238 جاءت الآثار التي بلغت بمجموعها التواتر بصحة الشفاعة في الآخرة لمذنبي المؤمنين وأجمع السلف والخلف ومن بعدهم من أهل السنة عليها . ¹

قاضى عياض مى‌گويد: مذهب اهل سنت بر اين است كه شفاعت عقلا جايز و شرعا واجب است؛ به دليل اينكه خداوند به صراحت در آيه قرآن فرموده است: «در آن روز، شفاعت [به كسى] سود نبخشد، مگر كسى را كه [خداى] رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد» و نيز گفته خداوند كه مى‌فرمايد: «و جز براى كسى كه [خدا] رضايت دهد، شفاعت نمى‌كنند» و امثال اين آيات. همچنين به جهت روايات پيامبر راستگو صلى‌الله عليه وسلم مبنى بر صحت شفاعت در آخرت براى گناه‌كارانى از مؤمنين كه مجموع اين روايات به حد تواتر مى‌رسد.

علماى اهل سنت، از گذشته تا كنون بر صحت شفاعت اجماع دارند. «أبوبكر كلاباذى» (متوفى 380) در اين‌باره مى‌گويد:

إن العلماء قد أجمعوا على أن الإقرار بجملة ما ذكر الله سبحانه وجاءت به الروايات عن النبي (ص) في الشفاعة واجب، لقوله تعالى: ( وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضىٰ ) ولقوله: ( عَسىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقٰاماً مَحْمُوداً ) وقوله: ( وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ ) .وقال النبي (ص) : «شفاعتي لاهل الكبائر من أمتي». ²

علما بر اين مطلب اجماع دارند كه اقرار به تمامى آنچه كه خدا و رسول او (ص) درباره شفاعت گفته‌اند، واجب است. به دليل فرموده خداوند: «و به زودى پروردگارت تو را عطاى خواهد داد، تا خرسند گردى» و فرموده خداوند: «اميد كه پروردگارت تو را به مقامى ستوده برساند» و نيز فرموده خداوند: «و جز براى كسى