204كه صلح را به صلاح خود نمىديدند، شبانه توطئه چيدند و به هر دو سپاه حمله كردند و دو سپاه به پندار اينكه طرف مقابل، جنگ را آغاز كرده است، شروع به جنگ كردند و افراد بسيارى كشته شدند. 1
در تاريخ طبرى، عقايد عبداللهبن سبأ چنين بيان شده است: «او اعتقاد به رجعت و بازگشت حضرت محمد (ص) به دنيا را مطرح كرد و همچنين به وصايت و جانشينى علي (ع) پس از پيامبر (ص) ايمان داشت و معتقد بود كسانى كه اين حق را از علي (ع) گرفتند بر او ظلم كردند و عثمان ادامهدهندۀ اين راه است». 2
تاريخ طبرى درباره عبدالله بن سبأ و عقايد او به همين گفتهها اكتفا مىكند و در هيچجاى ديگرى از اين كتاب، درباره نقش او در دوره خلافت امام على (ع) و غلو و ادعاى الوهيت وى در حق امام على (ع) مطلبى گزارش نمىكند؛ اما عقايد غلوآميز عبداللهبن سبأ، بعدها با زيادهگويى و تفصيل بيشتر در منابع فرق اسلامى و كتب ملل و نحل راه يافت؛ از جمله «ابوحاتم رازى» در اينباره مىنويسد: «به گروهى از غاليان كه به عبداللهبن سبأ منسوباند، «سبئيه» مىگويند. او و همفكرانش گمان مىبرند كه علي (ع) همان خداست و مردگان را زنده مىكند...». 3
بنابر قولى، پس از آنكه عبداللهبن سبأ ادعاى الوهيت در حق اميرمؤمنان (ع) را چند بار تكرار كرد، امام (ع) دستور داد تا وى و پيروانش را بازداشت كنند. 4 براساس قول ديگرى، امام على (ع) پس از شفاعت عدهاى از جمله «ابنعباس»، ابن سبأ را بخشيد و او را به مدائن تبعيد كرد؛ اما همين كه خبر شهادت حضرت (ع) رسيد، ابنسبأ دعوت