190پيامبر (ص) فرمودند:
همانا من زودتر از شما به سراى ديگر منتقل و بر حوض وارد مىشوم و شما در كنار حوض بر من وارد مىشويد. پهناى حوض من به مانند مسافت بين «صنعا» و «بصرى» است. در آن به شماره ستارگان، قدح و جامهاى سيمين، وجود دارد. بينديشيد و مواظب باشيد كه من پس از خودم دو چيز گرانبها و ارجمند در ميان شما مىگذارم، چگونه با آنان رفتار مىكنيد؟
مردم بانگ برآوردند: «يا رسولالله، آن دو چيز گرانبها چيست»؟ پيامبر (ص) فرمود:
آنچه بزرگتر است كتاب خداست كه يك طرف آن در دست خدا و طرف ديگر آن، در دست شماست؛ بنابراين آن را محكم بگيريد و از دست ندهيد تا گمراه نشويد. آنچه كوچكتر است، عترت من مىباشد. همانا، خداى دانا و مهربان، مرا آگاه ساخت، كه اين دو هرگز از يكديگر جدا نخواهند شد تا در كنارحوض بر من وارد شوند؛ من اين امر را از خداى خود، درخواست نمودهام؛ بنابراين بر آن دو پيشى نگيريد و از پيروى آن دو باز نايستيد و كوتاهى نكنيد كه هلاك خواهيد شد.
سپس دست على (ع) را گرفتند و او را بلند كردند، تا حدى كه سفيدى زير بغل هر دو نمايان شد. مردم على (ع) را ديدند و شناختند. رسولالله، اينگونه ادامه دادند: «اى مردم! كيست كه بر اهل ايمان از خود آنها سزاوارتر باشد؟» مردم گفتند: «خداى و رسولش داناترند.» پيامبر (ص) فرمودند: «همانا خدا مولاى من است و من مولاى مؤمنين هستم و بر آنها از خودشان اولى و سزاوارترم. پس هر كس كه من مولاى اويم، على مولاى او خواهد بود.» و براساس گفته «احمدبن حنبل» (پيشواى حنبلىها)، پيامبر اين جمله را چهار بار تكرار نمود. سپس دست به دعا گشودند و گفتند:
«بارخدايا! دوست بدار، آنكه او [على] را دوست دارد و دشمن بدار آنكه او [على]