178آدم (ع) هنگام وفات به «شيث» وصيت نمود و او را به تقوى و حُسن عبادت امر كرده و از معاشرت با قابيلِ لعين برحذر داشت. 1 شيث نيز به فرزندش انوش وصيت كرد. انوش نيز به فرزندش «قينان» و او به فرزندش «مهلائيل» و او به فرزندش «يرد» و او به فرزندش «ادريس» وصيت نمود. 2 ادريس نيز به فرزندش «متوشلخ» و او به فرزندش «لمك» و او به فرزندش «نوح»، و نوح نيز به فرزندش «سام» وصيت نمود. 3 هنگامى كه ابراهيم (ع) خواست از مكه حركت كند، به فرزندش «اسماعيل» وصيت نمود كه در كنار خانه خدا اقامت كند و حج و مناسك مردم را برپا دارد. 4 اسماعيل نيز هنگام وفات به برادرش «اسحاق» وصيت نمود، و او نيز به فرزندش «يعقوب»، و همين طور وصيت از پدر به پسر يا برادر ادامه يافت. داود بر فرزندش سليمان وصيت نمود و فرمود: به وصاياى خدايت عمل كن و مواثيق، عهدها و وصاياى او را كه در تورات است، حفظ نما. عيسى (ع) نيز به شمعون وصيت كرده و شمعون نيز هنگام وفات، خداوند به او وحى نمود كه حكمت (نور خدا) و تمام مواريث انبيا را نزد يحيى به امانت بگذارد و يحيى را امر نمود تا امامت را در اولاد شمعون و حواريين از اصحاب حضرت عيسى قرار دهد. اين چنين وصيت ادامه يافت تا به پيامبر اسلام (ص) رسيد. 5
اين وصايا تنها به تقسيم مال يا مراعات اهل بيت محدود نبوده است - بهويژه با در نظر گرفتن اينكه اهل سنت بر اين باورند كه انبياء از خود، مالى به ارث نمىگذاشتند - بلكه وصيت در امر هدايت، رهبرى جامعه و حفظ شريعت نيز بوده است.