124و [ياد كنيد] هنگامى را كه ابراهيم گفت: «پروردگارا! اين [مكه] را سرزمين امن قرار ده و مردمش را، هركس از آنان بهخدا و روز بازپسين ايمان آورد، از محصولات روزىده». [پروردگارش] گفت: «[دعاى تو را اجابت كردم] و [لى] هركس كفر ورزد پس اندكى برخوردارش مىكنم. سپس او را به سوى عذابِ آتش مىكشانم و [چه] بد فرجامى است»!
نكتهها و اشارهها
1. تا امنيت در شهر و كشور برقرار نباشد، فراهم كردن يك اقتصاد سالم ممكن نيست؛ به عبارت ديگر، بهرهمندى از نعمتهاى اقتصادى وقتى گواراست كه در فضاى آرام و امن باشد. در واقع، امنيت و اقتصاد، دو اصل مهم زندگى مردم است كه مورد توجه انبياى الهى بوده است.
2. حضرت ابراهيم(ع) براى «مؤمنان» درخواست رزق كرد؛ اما خداوند فرمود به «كافران» نيز رزق خواهم داد. سنت الهى آن است كه به همه مردم، اعم از مسلمان و كافر روزى دهد و در واقع اين تجلى صفت رحمانيت، يعنى رحمت عام خداست.
3. واژه «قليلاً»، كه درباره رزق كافران به كار رفت، نشان مىدهد كه كاميابى مادى كافران در دنيا، هر اندازه باشد، نسبت به نعمتهاى مؤمنان در دنيا و آخرت اندك است.
4. ابراهيم(ع) كه الگوى مؤمنان است، هنگام دعا، ديگران را فراموش نمىكند. بنابراين ما نيز ديگران را در دعاى خود شريك كنيم.
5. مقصود از «ثمرات» در اين آيه، هرگونه نعمت مادى و معنوى است؛ يعنى با اينكه مكه سرزمين خشكى است، اما اهل مكه از انواع ميوه و محصولات مادى برخوردارند.