110
قربانى از نشانههاى الهى و تقسيمپذير
وَ الْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَكُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ لَكُمْ فِيهٰا خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهٰا صَوٰافَّ فَإِذٰا وَجَبَتْ جُنُوبُهٰا فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْقٰانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ كَذٰلِكَ سَخَّرْنٰاهٰا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (حج: 36)
و براى شما آن شترهاى فربه قربانى را از نشانههاى خدا قرار داديم؛ در آنها براى شما خير [و بركت] است. پس درحالىكه [براى قربانى] به صف ايستادهاند، نام خدا را بر آنها ببريد و هنگامى كه پهلوهايشان [بر زمين] افتاد [و جان دادند]، از [گوشت] آنها بخوريد و به [نيازمندان] قانع و [فقيران] درخواستكننده بخورانيد. اينگونه آنها را براى شما رام ساختيم تا شايد شما سپاسگزارى كنيد.
نكتهها و اشارهها
1. شتر قربانى از طرفى متعلق به مردم است و گوشت آن به مصرف بينوايان مىرسد و از طرف ديگر نيز از شعائر و نشانههاى خداست؛ چراكه قربانى حج، انسان را به ياد خدا مىاندازد. پس قربانى براى حاجيان خير و نيك است؛ چون هم فراهم آمدن غذاست و هم عبادت.
2. «بُدْن» به معناى شتر بزرگ و فربه است. از آنجا كه چنين حيوانى براى مراسم قربانى و غذاى بينوايان مناسبتر است، بر آن تأكيد شده است؛ وگرنه چاق بودن قربانى از شرايط الزامى قربانى حج نيست؛ بلكه همين اندازه كه لاغر نباشد، كافى است.
3. در اين آيه بيان شده است كه حيوانات هنگام قربانى به صف قرار مىگيرند؛ يعنى دستان شتر قربانى را مىبندند تا هنگام نحر و كشتن، زياد تكان نخورد و فرار نكند. البته اين آيه در مقام بيان صورت كامل قربانى