99انجام داد و چهار دور را راه رفت. سپس كنار مقام ابراهيم(ع) آمد و فرمود: ( وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى ) ؛ از مقام ابراهيم جاى نماز برگزينيد»، آن‌گاه دو ركعت نماز خواند، در حالى كه مقام ابراهيم، ميان او و كعبه قرار داشت، پس از آن دو ركعت آمد و بر حجرالاسود دست كشيد و سپس به طرف صفا بيرون رفت. ¹

«بكر بن محمد» هم مى‌گويد:

در كنار امام صادق(ع) به طواف مشغول بودم، تا آنكه از طوافش فارغ شد، سپس كنار آمد و دو ركعت نماز خواند، با ركن كعبه و حجرالاسود. شنيدم كه در سجده مى‌گفت: چهره‌ام از روى عبوديت و بردگى براى تو سجود مى‌كند و جز تو معبودى نيست، حقاً و به‌راستى! پيش از هرچيز نخستينى و پس از هرچيز آخرينى. اينك اين منم در دستان تو [هستى‌ام در قبضه قدرت توست]. مرا بيامرز كه جز تو، گناه بزرگ را نمى‌بخشايد. مرا ببخشاى كه به گناهانم بر خويش، اقرار مى‌كنم و گناه بزرگ را جز تو، كسى دفع نمى‌كند. سپس سرش را بلند كرد، از گريه صورتش چنان بود كه گويا در آب فروبرده شده است. ²

«عثمان بن ساج» نيز از امام صادق(ع) و آن حضرت از پدر بزرگوار خود نقل كردند كه پيامبر(ص) در طواف، هرگاه مقابل ناودان مى‌رسيدند، عرضه مى‌داشتند: «پروردگارا! از تو راحتى به‌هنگام مرگ و عفو به‌هنگام رسيدگى به حساب را مسئلت مى‌كنم». ³