55رضايت خداوند وجود دارد. گفتنى است آزردن بندگان خدا، هميشه ممنوع بوده است. اما هنگام احرام اين تحريم، جلوه آشكارترى مىيابد.
از من بگوى حاجى مردم گزاى را
كو پوستين خلق، به آزار مىدرد
حاجى تو نيستى، شتر است از براى آنك
بيچاره، خار مىخورد و بار مىبرد 1
«هارون بن خارجه» مىگويد: از حضرت صادق(ع) شنيدم هنگامى كه از عرفات خارج مىشد، اينگونه دعا مىكرد:
أَللّهُمّ انّى أَعوُذُ بِكَ انْ أَظلِمَ أَو أُظلَمَ أو أقْطَعَ رَحماً أَوْ اوذِىَ جاراً. 2
خداوندا به تو پناه ميبرم از اينكه به مخلوقى ظلم كنم يا ديگرى بتواند به من ستم كند يا قطع رحمى از من صادر شود يا همسايهاى را آزرده سازم.
«معاوية بن عمار» مىگويد كه امام صادق(ع) فرمود:
«
ايّاكَ وَ الوَجِيفَ »؛ «بپرهيز از اينكه هنگام كوچ از عرفات، مركبت را با شتاب برانى»؛ زيرا رسول خدا(ص) فرمود: حج، دوانيدن اسب و شتر نيست. بلكه حج، اجراى دستور پروردگار است؛ از آن جمله: تقوا و پرهيز از نافرمانى خدا را شيوه خود قرار دهيد و سير نماييد با كمال خوبى و پا بر ضعيفى ننهيد و تنه به كسى نزنيد و كسى را نيازاريد و مركب خود را طورى راه ببريد كه پا بر كسى نگذارد و بر مسلمانى لگد نزند. 3
همچنين حضرت فرمود: