79محسوب مىشوند. اين فرقه قبل از جنگ جهانى اول، به نام «نصيريه» در بين اهالى شام معروف بودند؛ بدان خاطر كه رهبر و موسس اين فرقه، فردى به نام «محمد بن نصير» بوده است. با فروپاشى دولت عثمانى و قيموميت فرانسه بر اين سرزمين، سعى نمودند تا نام علوى بر آنها گذاشته شود. 1
جمعيت علويان
علويان در تركيه از ابتداى قرن 13 م رشد يافتند اما به دليل جنگهاى صفويه و عثمانى و فشار عثمانىها بر علويان بخاطر حمايت از صوفيه، به جنگلها و مناطق كوهستانى پناه بردند. به طور كلى عثمانىها علويان را تحت فشار زيادى قرار دادند و موجب محدوديت جامعه علويان گرديدند، به طورى كه در دوره عثمانى لفظ علوى با مفاهيمى چون كفر و بى دينى مترادف بود. ابن تيميه، فقيه سنى قرن چهاردهم ميلادى در دمشق فتوايى صادر كرد و اتهاماتى به آنان نسبت داد كه بر اساس آن علويان را، كافرتر از يهوديان، مسيحيان و مشركان دانست و همين فتوا موجب كشتار شمار بسيارى از آنان شد و جنگهاى زيادى را بر ضد آنها به راه انداخت.