68خوردن توازن قدرت منطقهاى و افزايش نقش ايران بيشتر كرد. بر اين اساس، واقعيتهاى منطقهاى، پس از اشغال عراق، بهويژه افزايش قدرت روز افزون ايران در منطقه، منجر به ظهور نگرانىهاى مشترك در واشنگتن و رياض شد كه مركز ثقل آن افزايش نفوذ ايران بود و اين مسئله به تدريج و به ويژه پس از سال 2006م، به نزديكى بيشتر اين دو كشور براى حل و فصل مسائل منطقهاى و گذار از وقفه در روابط استراتژيك منجر شد.
ايجاد بازدارندگى و توازن قدرت در مقابل ايران، از اصلىترين اهداف مشترك آمريكا و عربستان سعودى در شرايط جديد منطقهاى محسوب مىشود. موفق نشدن آمريكا در ايجاد ثبات و امنيت و سركوب شورشىها در عراق، افغانستان و فشار افكار عمومى داخل آمريكا و همچنين محدوديتهاى منطقهاى و بينالمللى، احتمال رويارويى مستقيم آمريكا با ايران را به شدت كاهش داده است. اما ايران، گسترش نفوذ منطقهاى و برنامه هستهاى خود را تداوم مىدهد و آمريكا ناچار است به شيوههاى گوناگون از جمله ايجاد بازدارندگى با تقويت عربستان سعودى، مانع از اين گسترش شود؛ اما در عين حال، گزينههاى ديگر چون رويارويى نظامى هرگز به طور كامل كنار گذاشته نشده است.
درحالىكه آمريكا، براى بازداشتن ايران از تداوم