54خليج فارس) در عوض عرضه مطمئن نفت از عربستان سعودى تأمين كرده است. «كارتر» در زمان رياست جمهورى‌اش اعلام كرد: «هرگونه تلاش كه به منظور تسلط بر منطقه خليج فارس از سوى هر كشور خارجى انجام گيرد، به مثابه حمله به «امنيت ملى» و «منافع حياتى» ايالات متحده به حساب خواهد آمد و ما با همه وسايل، از جمله وسايل نظامى به مقابله با آن خواهيم پرداخت». ¹

پس از شكست آمريكا در ويتنام، در طى دوران جنگ سرد، آمريكا سياست خود را تغيير داد. در اين راستا، امريكا سياستى را در پيش گرفت كه «نيكسون» آن را «سياست دوستونى» ناميده بود. براساس اين استراتژى، ايران و عربستان سعودى، دو پايه اصلى بناى امنيت و علايق آمريكا و غرب را در منطقه خليج‌فارس تشكيل دادند. در سياست دو ستونى، ايران ستون نظامى و عربستان سعودى ستون مالى و اقتصادى آن را تشكيل مى‌دادند و ازاين‌رو، سيل كمك‌هاى نظامى- تسليحاتى آمريكا به سوى اين دو كشور روانه شد. نقش ايران در اين ميان، به‌عنوان ژاندارم منطقه به رهبرى «محمدرضا پهلوى» بين سال‌هاى 1969 - 1972م بسيار حائز اهميت بود. سياست دو ستونى در حدود 10 سال در منطقه تداوم يافت تا اينكه با سقوط رژيم پهلوى در سال 1979م حذف شد. ²