1) . آية الله زنجانى: به حسب ظاهر وعده بذل حج، پول قربانى و كفاراتى كه ارتكاب سبب آن از لوازم متعارف حج است - مانند استظلال در روزهاى بسيار سرد - بر عهده باذل است؛ مگر آنكه تصريح به خلاف كرده باشد، ولى داشتن پول قربانى و ديگر كفارات، شرط استطاعت نيست، و اگر پول قربانى را بذل نكند چنانچه مبذول له تمكن از قربانى را نداشت بايد روزه بگيرد، ولى در صورتى كه روزه، برايش مشقت شديد يا از آن خوف ضرر دارد، مستطيع نيست.

2) آية الله سبحانى: وفرد قادر بر قربانى باشد بايد قربانى كند و در غير اين صورت حكم او حكم كسانى خواهد بود كه قادر نيستند قربانى كنند بنا براين حتى در صورتى كه باذل به تعهد خود در مورد قربانى عمل نكند باز حج بر مبذول له واجب مى‌شود. . آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: در صورتى كه هدى بر مبذول له واجب باشد پول آن بر عهده باذل است، و الاّ تبديل به صوم مى‌شود. ولى در كفّارات اگر محرم موجب و سبب آن را مرتكب شود پس اگر عمداً باشد كفّاره‌اش بر عهده خود او مى‌باشد و اگر از روى فراموشى يا جهل و يا اضطرار و ناچارى باشد و به اين سبب كفّاره واجب شود، پس اگر مبذول له تمكن از ادا داشته باشد و كفاره يافت شود، پول آن به عهده باذل مى‌باشد و الاّ بايد مبذول‌له به وظيفه غير متمكن از كفّاره عمل نمايد. (آداب و احكام حج، مسأله 56).

3) . آية الله مكارم: احتياط در غير عمد، آن است كه باذل بپردازد. آية الله نورى: اگر عملِ موجبِ كفاره را از روى عمد و اختيار انجام داده باشد، و در غير اين صورت به عهده باذل است على الأحوط.

4) . آية الله تبريزى: مگر در صورتى كه بتواند بدون حرج بدل هدى روزه بگيرد. آية الله سيستانى: در وجوب حجِ برگيرنده، در اين صورت اشكال است، مگر در صورتى كه خود توانايى خريد آن را از مال خود داشته باشد، بلى اگر پرداخت قيمت قربانى موجب حرج و مشقّت باشد قبول بر او واجب نخواهد بود. (مناسك، م52). آية الله فاضل: واجب مى‌شود لكن پول قربانى بر عهده باذل است.

5) . آيات عظام بهجت، خويى، سبحانى: مگر در صورتى كه خود توانايى خريد آن را از مال خود داشته باشد، بلى اگر پرداخت پول قربانى موجب ناراحتى مالى او شود، قبول بر او واجب نخواهد بود..