1) . آية الله سبحانى: بايد به حج برود مگر اينكه واجبى كه ترك مى‌كند يا گناهى كه انجام مى‌دهد اهميت بالاترى داشته باشد. آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: و يا موجب از بين رفتن مال معتد به (قابل توجه) بدون عوض شود. (آداب و احكام حج، مسأله 76).

2) . آية الله زنجانى: بايد حج به‌جا آورد؛ مگر آنكه انجام تكليف ديگر تنها موجب تأخير حج مى‌شود نه از بين رفتن اصل آن، كه در اين صورت، اول آن تكليف و سپس حج را به‌جا مى‌آورد و اگر هر دو مساوى باشند يا اهميت حج كمتر باشد چنانچه آن تكليف را به‌جا آورد و بعد از آن استطاعت حج را نداشته باشد مستطيع نيست و الاّ مستطيع مى‌باشد.

3) . آية الله اردبيلى: در مقام بررسى اهميت بايد به مسأله فوريت هم توجه داشت. گاه ممكن است كار واجبى با آنكه در اصل، اهميتش كمتر از حج است، ولى با رفتن به حج زمان آن فوت مى‌شود همچنان كه عكس آن نيز تصوّر مى‌شود. آية الله تبريزى: اگر فقط احتمال اهمّيت در حج باشد حج مقدّم است وگرنه بايد حرامى را كه حج بر آن توقّف دارد ترك كند و چنانچه ارتكاب حرام بعد از شروع در حج باشد مجزى از حجةالاسلام نيست و اگر حج متوقّف بر ترك واجب باشد نظر ايشان موافق نظر آية الله خويى است. آية الله خويى: در فرض تساوى و يا احتمال اهمّيت در هر يك مخير بين آنها است و اگر در يكى از آنها احتمال اهمّيت مى‌دهد آن مقدم است. آية الله سيستانى: در صورت تساوى مخير است.

4) . آية الله اردبيلى: در صورتى كه ارتكاب حرام يا ترك واجب پس از احرام باشد، صحت حج او محلّ اشكال است.

5) . آية الله گلپايگانى: اگر به‌طور جزم، قصد حج استحبابى كرده است كفايت آن از حجةالاسلام خالى از اشكال نيست. (آداب و احكام حج، مسأله 78).

6) . آيات عظام اردبيلى، تبريزى، خويى، صافى، مكارم: كفايت مى‌كند. آية الله زنجانى: مگر در صورتى كه احتمال وجوب مى‌داده و در نيت احرام، انجام وظيفه فعليه را انشاء كرده و آن را اشتباهاً بر حج استحبابى تطبيق كرده باشد..