7) 7 و اگر كسى اعتقاد دارد كه به اين نحو استطاعت ندارد لكن احتمال مى‌دهد كه اگر تحقيق و تلاش كند بتواند راهى بيابد كه با وضع مالى فعلى‌اش مستطيع از انجام حج شود، واجب نيست تحقيق نمايد. ولى اگر شك در استطاعت داشته باشد و بخواهد بداند كه آيا مستطيع شده يا خير، ظاهراً واجب است وضعيت مالى خود را بررسى كند. (مناسك حج، م45).

1) . آية الله اردبيلى: نذرش در صورتى صحيح است كه در زمان خواندن صيغه نذر، مستطيع نباشد و در همان سال نيز مستطيع نشود وگرنه نذرش باطل است. بنابراين هرگاه با وجود چنين نذرى بعداً مستطيع شود، بايد حج به‌جا بياورد و عمل به نذر، لازم نيست؛ پس در صورت مستطيع شدن حتى اگر معصيت كند و به حج نرود، عمل نكردن به نذر، كفاره ندارد. آية الله زنجانى: اگر عمل به نذر باعث شود كه ديگر نتواند حج به‌جا آورد حتى در آينده، نذر منعقد نمى‌شود، ولى اگر عمل به نذر تنها باعث تأخير حج مى‌شود، چنانچه قبل از حصول استطاعت، نذر كرده باشد بايد به نذر عمل نمايد و اگر عمل نكرد حج بر او واجب مى‌شود و چنانچه قبل از نذر، استطاعت مالى پيدا كرده باشد بايد حج به‌جا آورد، ولى اگر حج به‌جا نياورد بايد به نذرش عمل كند.

2) . آيات عظام بهجت، تبريزى، خويى، سيستانى، صافى، گلپايگانى: نذر منحل مى‌شود و بايد به حج برود. آية الله سبحانى: اگر پس از نذر مستطيع شود بايد عمل به نذر را بر حج مقدم بدارد ولى اگر مستطيع بود و بعداً نذر كرد در اين صورت حج بر نذر مقدم مى‌باشد.

3) . آية الله تبريزى،اية الله خويى: در اين صورت عمل به نذر واجب نيست، بنابراين تخلف از نذر موجب كفاره نمى‌شود.

4) . آية الله سبحانى: در صورتى كه نذر قبل از استطاعت بوده و تخلف كرده، بايد كفاره نذر بدهد. آية الله مكارم: نذر منعقد نيست و كفاره ندارد..