99و نيز روايت شده است كه پيامبر اكرم(ص) به يكى از اصحاب كه سرش جراحت پيدا كرده بود، فرمود: «همين خود، مصداق بارز آزار و اذيّت است كه قرآن به آن تأكيد دارد و مىفرمايد: ( أَوْ بِهِ أَذىً )». 1
بنابراين اگرچه در آيه تعداد روزه، افراد مورد صدقه و حيوانى كه سربريده مىشود (نُسك مفرد يا جمع نسيكه به معناى قربانى و عبادت است) مشخّص نشده، ولى سنّت و حديث آن را، چنانكه تفسير شد، تبيين فرموده است و حجگزار در انتخاب هر كدام از آنها به سبب كلمه «أو» مخيّر است.
9. اين فراز از آيه: (فَإِذا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ...) چه تكليفى را ارائه مىدهد؟
اين فراز از آيه، تفريع بر ( فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ ...) است و مربوط به صورت امنيّت است و چند پيام دارد:
پيام اول: در حال عادى و امنيت از دشمن، مرض و غيره، كسى كه در فاصله 48 ميلى مكه - يعنى حدود 86 كيلومترى - يا بيشتر قرار دارد، مىتواند در ماههاى حج (شوال، ذى القعده و ذى الحجه) براى عمره تمتع، مُحْرم شود و بعد از عمره تمتع، مُحِلّ گردد، آنگاه همه محرّمات بر او حلال است و مىتواند از آنها بهرهمند شود. سپس براى حج تمتع، در حرم، مُحْرم مىشود و به سوى عرفات، مشعر و مِنا مىرود، اگر مقدورش بود گاو يا گوسفند يا شتر قربانى خواهد كرد و