121
آيه دوم
(الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومٰاتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي الْحَجِّ وَ مٰا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّٰهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزّٰادِ التَّقْوىٰ وَ اتَّقُونِ يٰا أُولِي الْأَلْبٰابِ ) (بقره: 197)
حج در ماههاى معيّنى است و كسانى كه [با بستن احرام] در اين ماهها حج را بر خود فرض كردهاند [بايد بدانند] كه در حج، آميزش جنسى، و گناه و جدال روا نيست و هر كار نيكى انجام دهيد، خدا آن را مىداند و زاد و توشه تهيّه كنيد، و بهترين زاد و توشه، پرهيزكارى است و از [مخالفتِ] من بپرهيزيد اى خردمندان.
تفسير
در آيات پيش، خداوند دستور حج و عمره را به طور تمام و كمال صادر فرمود: ( وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ )، و در اين آيه زمان انجام دادن حج را مشخص مىكند كه حتماً بايد در ماههاى حج (شوال، ذيقعدة و ذيحجة) واقع شود و البته جز عمره تمتع كه حكم حج را دارد، ديگر عمرهها زمان معيّنى ندارند. در اين آيه نكاتى وجود دارد كه لازم است مورد بررسى قرار گيرد: