91 گذشته و آيندۀ سير وجودى او ناقص و نارساست، درحالىكه آفرينندۀ بشر به حكم اينكه هر صانعى مصنوع خود را مىشناسد، از انسان و ابعاد و اسرار وجود او كاملاً آگاه است و در قرآن به اين دليل اشاره كرده، مىفرمايد:
أَ لاٰ يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ (ملك:14)
آيا آنكس كه آفريده است (به آفريدۀ خود) علم ندارد، و اوست دقيق و آگاه.
2. انسان به مقتضاى غريزۀ حب ذات، آگاهانه يا ناخودآگاه، پيوسته به دنبال منفعتجويىهاى شخصى است و در برنامهريزى نمىتواند از دايرۀ منافع فردى و گروهى بهطور كامل صرفنظر كند. طبعاً برنامههاى بشرى از جامعيت كامل برخوردار نخواهد بود، ولى برنامۀ پيامبران چون از جانب خداوند است از چنين نقصانى منزه است.
با توجه به اين دو نكته بايد گفت كه بشر هيچگاه از هدايتهاى الهى و برنامههاى پيامبران بىنياز نبوده و نخواهد بود.
قرآن و اهداف نبوت
قرآن هدف از بعثت پيامبران را امور زير دانسته است:
1. استحكام مبانى توحيد و مبارزه با هر نوع انحراف در اين زمينه؛ چنانكه مىفرمايد:
وَ لَقَدْ بَعَثْنٰا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّٰاغُوتَ (نحل:36)