198
وَ إِذْ قٰالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللّٰهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِمٰا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰاةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمّٰا جٰاءَهُمْ بِالْبَيِّنٰاتِ قٰالُوا هٰذٰا سِحْرٌ مُبِينٌ (صف: 6)
و هنگامى را كه عيسى بن مريم گفت: «اى بنىاسرائيل! من فرستاده خدا بهسوى شما هستم درحالىكه تصديقكننده توراتى مىباشم كه قبل از من فرستاده شده، و بشارتدهنده به رسولى كه بعد از من مىآيد و نام او احمد است!» هنگامى كه او با معجزات و دلايل روشن به سراغ آنان آمد، گفتند: «اين سحرى آشكار است»!
در اين آيه، نبوت پيامبر گرامى(ص) به وسيله تنصيص پيامبر پيشين معرفى شده است.
3. جمع قرائن و شواهد درباره زندگى مدّعى نبوت مانند نظر درباره افرادى كه تربيت كرده و آثارى كه در زندگى از خود، به يادگار نهاده است، اين راه علمى را ما درباره نبوّت جهانى پيامبر طى كردهايم و قيصر روم نيز وقتى نامه دعوت پيامبر را دريافت كرد در اينباره به كاوشهايى پرداخت و از ابوسفيان پرسشهايى نموده كه ابنهشام آنها را نقل كرده و او از مجموع اطلاعات دريافتى، به راستگويى رسول خدا پى برد.
با توجه به اين طرق سهگانه، در پاسخ اين سؤال مىگوييم:
امام هرگز داراى معجزه نيست؛ زيرا معجزه از ويژگىهاى پيامبر است و اگر كار خارقالعادهاى انجام دهد، آن را كرامت مىنامند؛