199 چنانكه كارهاى حضرت مريم نيز كرامت بود، قرآن نقل مىكند:
كُلَّمٰا دَخَلَ عَلَيْهٰا زَكَرِيَّا الْمِحْرٰابَ وَجَدَ عِنْدَهٰا رِزْقاً قٰالَ يٰا مَرْيَمُ أَنّٰى لَكِ هٰذٰا قٰالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشٰاءُ بِغَيْرِ حِسٰابٍ (آلعمران: 37)
هر زمان زكريا وارد محراب او مىشد، غذاى مخصوصى در آنجا مىديد، از او پرسيد: «اى مريم! اين را از كجا آوردهاى؟!» گفت: «اين از سوى خداست. خداوند به هركس بخواهد، بىحساب روزى مىدهد».
فراهم شدن روزى در برابر سجاده مريم، يكى از كرامتهاى اوست، ولى او هرگز پيامبر نبوده و اين كار نيز معجزه ناميده نمىشود.
روى اين اساس، امامت امامان ما از دو راه شناخته مىشود: يكى تنصيص پيامبر و تنصيص امام پيشين، يكى هم از جمع قرائن و شواهد.
بهعنوان نمونه، پس از درگذشت امام صادق(ع) به خاطر اختناق، شيعيان در شناخت امام، جز طايفه خاصى كه از نص آگاه بودند، بقيه دچار دودستگى شدند. امّا سؤالات قمىها و پاسخهاى امام كاظم(ع) و دانشهاى سرشار او گواهى داد كه او امام است.