131
فصل اول: امامت و خلافت
مراجعه به تاريخ صدر اسلام و در نظر گرفتن شرايط موجود منطقه و جهان در زمان رحلت پيامبر اكرم(ص)، بهروشنى لزوم تنصيصى بودن منصب امامت را اثبات مىكند؛ زيرا به هنگام درگذشت آن حضرت، خطرى سهگانه و مثلثوار آيين اسلام را تهديد مىكرد: يك ضلع اين مثلث خطر را امپراتورى روم، ضلع ديگر آن را امپراتورى ايران، و ضلع سوم را گروه منافقان داخلى تشكيل مىداد. در اهميت خطر ضلع نخست همين بس كه پيامبر(ص) تا آخرين لحظه از فكر آن فارغ نبود، و به همين علت در همان روزها بلكه ساعتهاى آخر عمر خويش سپاه عظيمى را به رهبرى اسامة بن زيد براى نبرد با روميان بسيج و اعزام كرد و متخلفان از آن را نيز نفرين نمود. ضلع دوم نيز دشمن بد سگالى بود كه نامۀ پيامبر(ص) را پاره كرد و به فرماندار يمن نوشت كه پيامبر(ص) را دستگير كند و يا سر او را از تن جدا كرده براى او