443 قرآن، دعاهاى وارده از اهل‌بيت:، توبه، استغفار، تضرّع و مناجات با پروردگار؛ همه فضيلت و ارزش بسيار زيادى دارد. اما در ميان همه اين عبادات، بايد ساعتى را به تفكر در اسرار مناسك حج - به‌ويژه موضوع بيتوته در مشعرالحرام - و جمع‌آورى سنگريزه از آن وادى (وظيفه استحبابى)، و سپس حركت و كوچ از مشعر به منى و اعمال اسرارآميز منا اختصاص داد كه از افضل عبادات است. عالمِ خلقت و احكام پر از اسرار شريعت، هر دو مجالى براى تفكر انسان باايمان است و موجب بالا رفتن درجه يقين او مى‌شود. تفكر در راه خدا، اشرف عبادات است. عبادتى كه به ساير عبادات ما روح مى‌بخشد، به نماز، روزه، حج و جهاد ما كيفيت مى‌بخشد و از آنها عبادتى زنده و آميخته با عرفان مى‌سازد، و از نظر سير تكاملى و ارتقاى روحى انسان، يكى را برابر با هزار مى‌كند و كمش را بسيار و بى‌شمار مى‌گرداند.
راستى كه شب مشعر، فرصت بسيار مناسبى براى عبادت «تفكر» است؛ زيرا شب از نيمه گذشته است و غوغا و هياهوى جمعيت خاموش شده است. آنها كه بايد بخوابند، خوابيده‌اند و آنها كه اهل دعا و مناجات و نمازند، هر يك گوشه‌اى رفته و دل به خدا داده و با ادبى تمام به زمزمه‌اى عميق و آرام پرداخته‌اند. اهل تفكر نيز در انديشه فرو رفته‌اند، و در گوشه‌اى خلوت، فرصت تفكر را غنيمت مى‌شمارند 1... اينك كه زمينه تفكر فراهم است، بايد درباره اسرار شب براى وقوف در مشعر بينديشيم. شايد درى از اسرار الهى به روى ما گشوده شود و بر معارف ما بيفزايد. به اين بينديشيم كه روح عارف و محبّ خدا - به شرط صدق در ادعا - به درجه‌اى از درك و شعور عالى انسانى مى‌رسد كه به چشم دل، جز خدا چيزى نمى‌بيند و در عمق جان، جز به خدا به چيزى دل نمى‌بندد. دراين‌باره انديشه كنيم كه بيابان مشعر، محل ظهور شعائر و علايم خداجويى و خداخواهى است، پس نبايد جز نداهاى روحانى و نغمه‌هاى آسمانى، ندا