386 مكه است كه مساحت آن حدود 18 كيلومتر مربع است. اين منطقه با كوه‌هايى كه به شكل نيم دايره در اطرافش قرار دارد، مشخص شده است.
حجاج بيت‌الله الحرام در روز عرفه (نهم ذى‌حجه) از ظهر تا مغرب شرعى، در اين منطقه حاضر مى‌شوند كه اين حضور در اصطلاح فقهى، «وقوف» ناميده مى‌شود.
حضور در عرفات به‌گونه‌اى اهميت دارد كه درباره آن گفته‌اند: «
الْحجُّ عرفَةٌ ». 1
اين وقوف، يكى از اركان حج تمتع است و بدون آن، حج محقق نمى‌شود. البته اين تأكيد، قدرى هم به دليل پرهيز قريش از وقوف در عرفات بود؛ زيرا آنان خود را طايفه برگزيده مى‌دانستند و به اصطلاح «اهل حُمس» و اهل حرم معرفى مى‌كردند؛ ازاين‌رو خود را از وقوف در عرفات بى‌نياز مى‌ديدند. رسول خدا(ص) رفتار آنان را نادرست دانست و در حجةالوداع، در عرفات وقوف كرد. درباره نامگذارى اين منطقه به عرفات، چهار نكته گفته‌اند:
- وقتى جبرئيل مراسم حج را به آدم(ع) - يا به ابراهيم خليل(ع) - آموزش داد، در پايان به او گفت: «عرَفتَ؟ آيا شناختى؟»
- آدم و حوا، در اين منطقه با يكديگر آشنا شدند (تعارفا).
- مردم در آنجا به گناهان خود اعتراف مى‌كنند. در روايتى از امام صادق(ع) نقل شده است كه درباره نامگذارى عرفات فرمودند:
جبرئيل در ظهر عرفه از ابراهيم پرسيد: «اى ابراهيم، به گناهان خود اعتراف كن و اعمالت را بشناس». عرفات به دليل سخن جبرئيل كه گفت: «إعترف»، عرفات ناميده شد.
- برخى هم عرفه را به معناى كوه گرفته‌اند. در شمال شرقى عرفات «جبل‌الرحمة» قرار دارد. اين كوه، از كوه‌هايى كه منطقه را در برگرفته‌اند، مستقل است. در قرن ششم