(15 تا 511)

فصل دوازدهم: وقوف در عرفات ¹

روان گشتم از آنجا بر عرفات
كه فردا بگذرد با طاعت اوقات
رسيدم چاشتگاهى بر عرفات
بخود باليدم و كردم مباهات
به من چون شد ميسر اين سعادت
به قدر حال خود كردم عبادت
از اين يك مشت خاك بى‌بضاعت
نيايد لايق درگاه طاعت
ولى ابرام ² بر درگاه يزدان
تزلزل افكند بر كوه يزدان ³
تا نشود در عرفاتت وقوف
كى شود از راه نجاتت وقوف
⁴

1. مفهوم شناسى عرفات

عرفات، منطقه وسيعى در شرق مكه - اندكى متمايل به جنوب - ميان راه طايف و

1) . وقوف در عرفات - كه محلى معروف و محدود به حدود معروفه است - با قصد قربت - مثل ساير عبادات - واجب است. احتياط واجب آن است كه بعد از پايان روز نهم تا غروب شرعى - كه وقت نماز مغرب است - در عرفات باشد و تأخير جايز نيست؛ يعنى اينكه عصر بيايد و توقف كند. مراد از وقوف، بودن در آن مكان است، چه سواره و چه پياده؛ نشسته يا خوابيده يا در حال راه رفتن، به هر حال كه باشد كافى است. منتخب مناسك حج، مطابق با فتاواى امام خمينى (رحمةالله)، با حواشى مراجع معظم تقليد، صص212 و 213.

2) . ابرام: اصرار.

3) . سفرنامه منظوم حج از بانوى اصفهانى (دوره صفوى)، به كوشش رسول جعفريان، ص77.

4) . هفت اورنگ، ج1، ص515.

مشخصات کتاب

نسیم معرفت حججلد:1نویسنده:طاهری، محمودناشر:مشعرمحل نشر:تهران - ایرانسال نشر:1391

دریافت فایل ارجاع:

BibTex | Endnote

سایر جلدهای کتاب:

جلد 1

فصل دوازدهم: وقوف در عرفات 1

1. مفهوم شناسى عرفات

فصل دوازدهم: وقوف در عرفات ¹