373آيت الله جوادى آملى دراين‌باره مى‌نويسد:
هر اسمى از اسماى حسناى الهى به تنهايى ظهورى خاص دارد و با تناكح اسماى ديگر، واجد اثرى مخصوص مى‌شود. عدد، رقم و بالاخره كميتِ تجلى شده در ركعات نماز، تلبيه احرام، اشواط طواف و سعى و رمى جمرات، هر يك مى‌تواند مظهر تناكح اسماى الهى باشد كه با هندسه‌اى مخصوص، اثربخش است. اعداد و ارقامى كه در متون دينى براى آنها شواهدى ويژه و علائمى مخصوص است، حتماً راز و رمزى دارد كه براى همگان آشكار نيست. 1
به تعبير دكتر على شريعتى:
باز در اينجا چه عددى را مى‌بينيم؟ هفت را؛ همان عددى را كه در «طواف» ديديم و همان عددى را كه در «سعى» ديديم. عدد هفت دو معنى دارد: يكى، عددى است كه آفرينش جهان را به ذهن ما مى‌آورد، كه طواف ما، سعى ما و حمله ما با آن اتصال پيدا مى‌كند، يعنى عمل ما با آفرينش جهان اتصال پيدا مى‌كند، و انسان با خلقت، اتصال پيدا مى‌كند. دوم، عدد هفت، تنها عددى است كه در تاريخ بشر و در فرهنگ بشرى به معناى كثرت است، به معناى بى‌نهايت است؛ اصلاً كتابى به نام «عدد هفت» هست و مى‌بينيم كه در ادبيات ما، در ضرب‌المثل‌هاى ما و در سنت‌هاى ما، عدد هفت خيلى تكرار مى‌شود. در اين معناى دوم عدد هفت، ما بى‌نهايت طواف مى‌كنيم؛ يعنى همواره در طواف دور اين شمع جهانى هستيم و «سعى» كه مى‌كنيم، يعنى همواره در حال كوشش هستيم و بعد اين سه بت بزرگ را هفت بار مى‌زنيم، يعنى همواره و غيرقابل توقف، اين حمله ما تا مرگ عليه اين سه مظهر ادامه دارد. 2