348 و كسى كه نسبت به حكمت چيزى جاهل شود، در واقع نسبت به حكيمى كه اين حكمت را در اشياء نهاده است، جاهل شده است و چيزى زشت‌تر از نادانى نيست و هيچ‌گاه آدم نادانى نيز تقواى قلبى نخواهد داشت. فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ شعائر اگرچه فى نفسه به دليل آنكه بر خدا دلالت مى‌كنند، بزرگ هستند و نيز به دليل آنكه خداوند دستور به تعظيم و بزرگداشت آنها داده است، عظيم و بزرگ هستند، اما آنكه آنها را به وجود آورده است بزرگ‌تر از آنهاست؛ بنابراين بزرگداشت ما در برابر خدا بايد بسى بيشتر و بالاتر از بزرگداشت ما در برابر شعائر الهى باشد. ¹

امين‌الاسلام طبرسى نيز در تفسير مجمع البيان ذيل آيه شريفه: مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ اللّٰهِ فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ مى‌نويسد:

منظور اين آيه شريفه اين است كه هركس دين خدا و مقررات او را گرامى و بزرگ دارد، اين نشانه تقواى قلبى و پرواپيشگى اوست، زيرا اصل پروا و تقوى و احساس مسئوليت در برابر خدا حقيقتى است كه از اعماق دل و كانون جان و كران تا كران قلب برمى‌خيزد و انسان را در گذر زندگى به‌گونه‌اى جهت مى‌دهد كه اعضا، اندام‌ها، حركات، سكنات، نفى، اثبات، گفتار، عملكرد، نوشتار خود را خداپسندانه سازد و مقررات خدا را گرامى دارد و از ديدگاه برخى ديگر منظور، پاكى نيت و خلوص در كار است كه انسان خالصانه و بدون هيچ شرك و ريايى، حج و ديگر كارهاى عبادى را براى خدا انجام دهد و اين كار، كارى بزرگ و از نشانه‌هاى روشن تقواى قلب است. ²

حق امر اين بود در نزد خِرَد

و آن كه تعظيم شعارالله كند