334 مى‌كند و هركس آن را به قصد بنوشد، خدايش شفا دهد و هركس براى رفع تشنگى بنوشد، خدايش سير گرداند. 1
همچنين فاكهى از قول ابوذر آورده است كه گفت:
براى نخستين بار در كنار كعبه و زير پرده بيت، خدمت پيامبر(ص) رسيدم و بر آن حضرت سلام كردم، آن حضرت پرسيدند: كيستى؟ گفتم: مردى از بنى غفار. آن‌گاه حضرت دست بر سر نهاد، فرمود: چندى است در اينجا هستى؟ گفتم: بيش از ده روز. پرسيدند: خوراك تو چيست؟ عرض كردم: به جز آب زمزم خوراكى نداشته‌ام و چنان‌كه ملاحظه مى‌كنيد شكم من فربه شده است. پيامبر(ص) فرمود: آب زمزم، طعامى گوارا و شفاى دردهاست. 2
فاكهى از قول حبيب آورده است كه گفت:
به عطا گفتم: من از آب زمزم برمى‌دارم، به نظر تو چطور است؟ پاسخ داد: بله، مانعى ندارد. همانا پيامبر(ص) اين آب را در شيشه مى‌كرد و با آن آب كه به عجوه (نوعى خرما) آميخته بود، كام حسن و حسين(عليهم السلام) را مى‌گشود و تبرك مى‌جست. 3
يكى از نويسندگان در كتاب خود موسوم به «معجزات الشفاء بماء زمزم» به بيان مواردى پرداخته است كه بيمارانى به بركت زمزم از بيمارى‌هاى صعب‌العلاج شفا يافته‌اند و آن‌گاه اين مطلب را تحليل مى‌كند و مى‌افزايد:
نبايد اين‌گونه موارد را از ديد علمى رد كرد؛ زيرا كه خداوند كه در داروها شفا قرار داده، همو قادر است در آب زمزم اثر شفابخش قرار دهد. نكته مهم ديگر آنكه بيمار نيز كم و بيش در شفا و درمان، بى‌تأثير نيست و پزشكان