290 زيبايى نوشته بودند: ( وَ لاٰ يَؤُدُهُ حِفْظُهُمٰا ). اين جمله مبارك، از آيۀ الكرسى است كه خدا مى‌فرمايد: حفظ آسمان و زمين بر ما دشوار نيست و ما را خسته نمى‌كند. پس اگر بخواهيم، اثر دو پا را نيز حفظ مى‌كنيم و براى ما خستگى ندارد. وقتى اين نوشته را روى نوار اين سنگ ديدم، خيلى خوشحال شدم و براى دوستان نقل كردم.

آقايان و دوستانى كه در سال‌هاى بعد به مكه مشرف شدند، خواستند اين خط را با اين خصوصيات ببينند، اما هرچه گشتند آن را نيافتند. من خودم باز كه اخيراً مشرف شدم، رفتم كه ببينم، هرچه گشتم نبود. آن كسى كه مسئول آن قسمت است، گفت: دنبال چه مى‌گردى؟ گفتم: دنبال چنين چيزى. گفت: مگر اينكه در كتاب خوانده باشى، اينجا نيست. آرى آنجا واقعاً بينات است. ¹

3. نماز در مقام ابراهيم(ع)

«اكنون كه با «جمع» همراه شدى و خود را با ورود در «جمع» تطهير كردى؛ اكنون كه خود را و منيت خود را نفى كردى؛ اكنون كه همراه با كرّوبيان، طوافِ نماد زمينى «ضراح» و «بيت‌المعمور» عرش الهى گزاردى؛ اكنون كه گامى بزرگ در راه اعلام عبوديت برداشتى، شايستگى آن را يافته‌اى كه به «تنهايى» با او سخن بگويى. آن هم در كجا؟ در كنار جاى پاى ابراهيم(ع)، در كنار سنگى كه ابراهيم با ايستادن بر آن، خانه خدا را بالا برد، حجرالاسود را نصب كرد و جهانيان را به توحيد فراخواند. شايستگى آن را يافته‌اى كه پا جاى پاى ابراهيم(ع) بگذارى:

(وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى) (بقره:125)

و [به ياد آوريد] هنگامى كه خانه كعبه را محلّ بازگشت ( و اجتماع) مردم