289 روى هوى و هوس مىسازيد؟» (شعراء: 128)
و همچنين در آيۀ: ( مٰا نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِهٰا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْهٰا أَوْ مِثْلِهٰا )؛ «هر (حكم و) آيهاى را نسخ كنيم و يا (نسخ) آن را به تأخير اندازيم، بهتر از آن، يا همانند آن را مىآوريم». (بقره:106) به معناى نشانه آمده است. بنابراين نمىتوان گفت: براساس آيه شريفه ( فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ ) همه آياتى كه درباره مكه آمده - و اين آيه ناظر بر آنهاست - بايد معجزه و خلاف عادت و طبيعت باشد. بلكه به هر چيزى كه حق را به ياد انسان آورد، آيت اطلاق مىشود. نكته ديگر آنكه شايد راز اينكه «آيات» به صورت جمع آمد، نه مفرد (
آية ) اين باشد كه:
الف) سنگ سخت، مانند خمير، شكلپذير شد؛
ب) جاى مشخص آن به صورت خمير درآمد نه همه آن؛
ج) به اندازه عمق و گودى معينى اثرپذير شد و بقيه به حالت سنگ باقى ماند؛
د) از دستبرد همه طاغيان كه خواستند اين اثر را محو سازند محفوظ ماند؛
ه ) از دستبرد سارقان آثار هنرى و باستانى محفوظ باقى ماند». 1
حكايت
در سفر آيتالله جوادى آملى به مكه معظمه (در 1351ه.ش)، ماجرايى روى داد كه از زبان ايشان بدان اشاره مىكنيم: در آن سفر دستمان به حجرالاسود نرسيد و نتوانستيم استلامى بكنيم، ولى در كنار مقام، بالأخره فرصت مختصرى دست مىدهد. مقام ابراهيم سنگى است كه در قفسهاى قرار دارد و اثر دو قدم بر آن است و چند سانتى ضخامت دارد و معروف است كه اثر دوپاى حضرت ابراهيم(ع) است و حضرت روى اين سنگ، پا مىگذاشتهاند و بناى كعبه را مىچيدهاند. وقتى خوب به اين سنگ مبارك نگاه كردم، ديدم سمت چپ آن - اگر كسى پشت به خانه كعبه بايستد - روى آن نوار با خط