163 نسيم لطف و عنايت مىوزد، و نداى ( لِلّٰهِ عَلَى النّٰاسِ حِجُّ الْبَيْتِ )؛ «و براى خدا بر مردم [واجب] است كه آهنگ خانه [او] كنند». (آل عمران: 97) پرده گوشها را مىنوازد و تكان در دلها مىافكند و كاروانهاى حج، با جنبوجوشى چشمگير و فراگير، از تمام سرزمينهاى مسلمين به راه مىافتند.
بار ديگر امّ القرى، همچون مادرى مهربان، فرزندان دورافتاده خود را به دامن مىگيرد و در آغوش پرمهر خود مىفشارد و ظرف چند روز محدود، خاطرات روحافزاى عبوديت و بندگى و خدادوستى را با نشان دادن صحنههاى زنده و حساس آن، در دلها تجديد مىكند و سفر پرخطر مرگ و بىاعتبارى دنيا و جدايى از مال و عيال و مراحل هولناك برزخ و محشر را بهطور مجسم، مقابل چشمها مىآورد و زحمات طاقتفرساى انبيا و اولياى خدا را در راه تأسيس و تحكيم مبانى دين متذكر مىشود و پردههاى ضخيم غفلت را از قلوب انسانها برمىدارد و نور ايمان و توجه به خدا و آخرت را در فضاى جانها آشكار و عيان مىسازد، و مسلمانها را از غذاهاى معنوى و روحى اشباع مىكند و با دينى محكم و ايمانى قوى، به وطنهايشان برمىگرداند تا براى مبارزه با ايادى و سازمانهاى ضدّ خدا و مروّجان فساد و نيز براى حفظ گوهر ايمان و سرمايه حياتى دين، كاملاً آماده و نيرومند و بانشاط شوند. بنابراين، بايد تصديق كرد كه بقاى دين در اجتماع مسلمين، بسته به بقاى كعبه و احياى مناسك حج است. ازاينروست كه امام صادق(ع) مىفرمايد: «
لا يزالُ الدّينُ قائِماً ما قامَتِ الْكَعْبَة » 1؛ «همواره دين بر پاست مادام كه كعبه سرپاست».
معروف است كه يكى از رؤساى ممالك مسيحى، روزى در مجلس مهمى بيان كرد كه تا وقتى سه چيز در ميان مسلمانها محكم و برقرار است نمىتوان در مسلمانها نفوذ كرد يا بسيار مشكل است نفوذ در آنها و از جمله، مسئله حج را نام برد.