143همچنين به تعبير علامه طباطبايى:
در دعاى حضرت ابراهيم(ع) قسمتهاى زيادى است كه مىرساند: خانه كعبه،
هميشه به عبادت الهى، معمور و نشانه هدايت و راهنماى مردم بوده است. اين خانه، در زمان شعيب پيغمبر(ع) نيز معروفيت كامل داشته است و پا برجا و مستقر بوده است؛ زيرا در آيه شريفه:
(إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنْكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰاتَيْنِ عَلىٰ أَنْ تَأْجُرَنِي ثَمٰانِيَ حِجَجٍ) (قصص:27)
من مىخواهم يكى از اين دو دخترم را به همسرى تو در آورم به اين شرط كه هشت سال براى من كار كنى.
شعيب، از لفظ «حج»، سال را اراده كرده است و روشن مىشود كه در آن اوان، شماره سالها را با تكرار شدن عمل حج، حساب مىكردند. [اين، مىرساند كه پيش از شعيب نيز حج، داير بوده است]. 1
4. كعبه، محترم نزد همه اقوام
تمام فطرتهاى سالم و خداجو و وجدانهاى بيدار، به «جاذبههاى معنوى» گرايش دارند و براى آن حرمت و تقدس، قائلند. كعبه مصداقى والا از اين جاذبههاست، ازاينرو، همواره مورد احترام انسانهاى خداجو و پاكيزه فطرت است و در جانهاى آنها محترم و مقدس مىباشد. علامه طباطبايى(رحمة الله) مىنويسد:
خانه كعبه، نزد تمام مردم و طوايف مختلف، بزرگ و مقدس بوده است: هندىها آن را با ديده عظمت نگريسته، معتقد بودند كه روح «سيوا» [كه پيش آنان سومين «اقنوم» شمرده مىشود] هنگامى كه با زنش، بلاد حجاز را مىگشت، در حجرالاسود حلول كرد. ستارهپرستان فرس و كلدانىها خانه كعبه را يكى از بيوت هفتگانه معظّم مىدانستند [بيوت هفتگانه عبارتند از: