123مى‌كند. لبيك‌گو، شبيه ابراهيم مى‌شود. ابراهيم(ع)، حليم و صبور و شاكر و اهل ابتهال بود: إِنَّ إِبْرٰاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوّٰاهٌ مُنِيبٌ ؛ «همانا ابراهيم(ع) بردبار و دلسوز و همواره رجوع‌كننده [به‌سوى خدا] بود». (هود: 75)

ابراهيم(ع)، صادق، بلكه صدّيق بود: وَ اذْكُرْ فِي الْكِتٰابِ إِبْرٰاهِيمَ إِنَّهُ كٰانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا ؛ «در اين كتاب، ابراهيم را ياد كن، كه او پيامبرى بسيار راستگو بود». (مريم: 41)

خداوند هم با ابراهيم(ع) به‌گونه‌اى خاص معامله كرد، او را به شدّت آزمود:

وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً (بقره:124)

(و ياد كنيد) هنگامى كه پروردگار ابراهيم، او را با دستوراتى آزمود؛ و او به‌طور كامل از عهدۀ آنها برآمد. خداوند به او فرمود: من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم.

ابراهيم(ع) مأمور شكستن بت‌ها شد: وَ تَاللّٰهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنٰامَكُمْ بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ ؛ «و به خدا سوگند، در غياب شما، نقشه‌اى براى نابودى بت‌هايتان مى‌كشم». (انبياء:57)

ابراهيم با امداد الهى توانست ملكوت آسمان‌ها و زمين را رؤيت كند:

وَ كَذٰلِكَ نُرِي إِبْرٰاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ (انعام: 75)

و اينگونه ملكوت آسمان‌ها و زمين [و حكومت مطلقه خداوند بر آنها] را به ابراهيم نشان داديم. ¹

روزى كه مشركان و دشمنان حضرت ابراهيم(ع) او را در منجنيق نهادند و او را به سمت آتش پرتاب كردند، جبرئيل بر او نازل شد و پرسيد:

« هَل لَكَ مِن حاجَةٍ ؟!»؛ «آيا حاجتى دارى؟» ابراهيم(ع) پاسخ داد:

« امّا اليكَ فَلا »؛ «به تو هيچ حاجتى ندارم».

جبرئيل گفت: پس، از خدا حاجت خود را بخواه! ابراهيم(ع) گفت:

« حَسِبي عَنْ سُؤالي