219آيةاللّٰه گلپايگانى رحمه الله و آيةاللّٰه صافى: احتياط واجب آن است كه قدرى از قربانى را خودش بخورد و قدرى را هديه دهد و مقدارى را به فقير مؤمن صدقه بدهد و احتياط آن است كه هر يك از صدقه و هديه كمتر از ثلث قربانى نباشد و احتياط آن است كه هديه را هم به مؤمن بدهد و در هديه فقر شرط نيست. (و در وكالت مى‌فرمايند: بهتر است كه از بعضى از برادران دينى و فقراى مؤمن كه آن‌ها را مى‌شناسند وكالت بگيرد كه از جانب آن‌ها ثلث قربانى را قبول ... و همانجا بگذارد.) (مناسك آيةاللّٰه صافى، م 189، 191 و 192)(آداب و احكام حج م 801) و معظّم‌له در استفتاءات ويژه ص 114 س 53 مى‌فرمايد: احتياط واجب خوردن است و در صورتى كه در معرض بيمارى باشد، خوردن آن لازم نيست.
قربانى در وطن
جايز نيست: (ساير آيات عظام) (م 1097).
جايز بلكه لازم است: (آيةاللّٰه مكارم) اگر قربانى در منى از بين مى‌رود و به هيچ وجه قابل استفاده نيست (و نيز در شرايط فعلى كه تعدادى از قربانى‌ها مصرف مى‌شود) بايد پول آن را كنار گذارده و در شهر خودش قربانى كند، در ماه ذى‌الحجه آن سال و اگر نتوانست در سال بعد در ايّام تشريق. (همان) (محشى 1097).