61ابوذر مىگويد: «هنوز دعاى پيامبر(ص) تمام نشده بود كه جبرئيل نازل شد و آيه إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا... را بر حضرت خواند. 1
كمتر آيهاى در قرآن وجود دارد كه براى شأن نزول آن، اينهمه روايات از شيعه و سنى نقل شده باشد. در اينباره فقط «سيدهاشم بحرانى» (متوفاى 1107 ه .ق) در كتاب «غايةالمرام»، 24 حديث از اهل تسنن، و نوزده حديث از شيعه نقل مىكند. آيا مىتوان اين همه روايات را ناديده گرفت؟ حال آنكه معمولاً مفسران شيعه و سنى در شأن نزول آيات به يك يا دو روايت بسنده مىكنند.
بنابراين، آيه إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ ... از آياتى است كه بهطور روشن و قطعى، دلالت بر ولايت و امامت على(ع) مىكند و به عبارت ديگر اين آيه به وضوح اهميت امامت و خلافت را بعد از رسولخدا(ص) مىرساند و نيز دلالت كامل دارد كه بايد مسئله رهبرى امت اسلامى از جانب خداوند متعال تعيين شود.
آرى، اين مسئله به قدرى روشن و آشكار بوده است كه «حسانبنثابت»، شاعر معروف در عصر پيامبر(ص)، واقعه را به شعر درمىآورد و مىگويد:
فأنْتَ الذى أعْطَيْتَ إذْ كنْتَ راكعاً
يعنى تو بودى كه در حال ركوع زكات دادى، جان بهفداى تو باد اى بهترين ركوعكنندگان! به دنبال آن خداوند بهترين ولايت را درباره تو نازل كرد و در ضمن قرآن و آيات، آنرا به ثبت رساند.