317حديث ضعيفى هم بر استحباب عملى دلالت كند، معمولاً حكم به استحباب مىكنند؛ چنانكه در كلام سيدبنطاووس و محمدبنمشهدى وبزوفرى آمده بود كه خواندن دعاى ندبه در اعياد اربعه مستحب است.
بنابراين اگر بر فرض، سندى براى دعا نيابيم يا آن سند ضعيف باشد، استحباب خواندن دعاى مذكور بهوسيله اخبار «من بلغ» ثابت مىشود.
ثالثاً: مضامين كلى اين دعا مورد تأييد قرآن و روايات است؛ زيرا در بردارنده موضوعات نبوت و ولايت على(ع) است. همچنين فضايل و فداكارىهاى مولايمان على(ع) و مخالفتهايى كه اهل كينه ونفاق و جاهپرستان با ايشان داشتند را ذكر مىكند. سپس دعا كننده با لسان عاشقانه و ملتمسانه، حضرت مهدى(عج) را مخاطب قرار مىدهد و در پايان دعا نيز با خدا مناجات مىكند و مىگويد: «
اللّهُمَّ أنْتَ كَشّافُ الْكُرَبِ وَالْبَلْوى...» و خواستههاى خود را با پروردگار بيان مىكند.
بهيقين، هريك از اين مطالب، داراى پشتوانه عقلى و نقلى است؛ زيرا اگر حضرت مهدى(عج) را مخاطب قرار مىدهيم و مىگوييم: «كجاست آن اقامهكننده عدل و نابودكننده ظالمان»، صدها روايت نيز حضرت را به چنين وصفى تعريف كرده است، يا اگر در آخر دعا با خداوند مناجات مىكنيم وحاجاتى را مىخواهيم، آيات و روايات نيز ما را به اين كار تشويق كرده است. پس مىتوان گفت متن دعاى ندبه و مطالب كلى آن، بهترين مجوز براى قرائت و بهرهگيرى از آن است؛ هرچند ممكن است درك معدودى از جملات آن براى عموم آسان نباشد يا موجب شبهه شود، ولى بزرگان وصاحبنظران به آنها جوابهاى مناسب و كافى دادهاند.
ندبه و گريه در مصايب و فراق عزيزان
رابعاً: شك نيست كه هريك از ما انسانها، اگر عزيزى را از دست دهيم يا مصيبتى بر ما وارد شود، بىاختيار ناله مىزنيم و اشك مىريزيم و گاهى اين ناله مدتها طول مىكشد و حال آنكه عقلا چنين فردى را ملامت نمىكنند.