318كدام مصيبتى در عالم از مصيبت غيبت امام(عج) بالاتر است كه صاحبان ايمان ببينند ظالمان ستمگر بر مردم مسلطاند، فساد و گناه، همهجا را فراگرفته است، نيكان و ابرار گوشهنشين شدهاند و دروغپردازان حكومت مىكنند. آيا در چنين حالى اگر نيكان و دلسوختگان براى فراق آن مصلح كل، منجى عالم، عزتبخش مؤمنان، نابودكننده كفر و نفاق بگريند و بنالند، روا نيست؟
سيدبنطاووس در اقبال بعد از دعاى وداع ماه رمضان، كه جداشدن از ماه مبارك براى مؤمنان بسيار سخت است، مىفرمايد: «وظيفه شيعه در چنين حالى و در چنين وقتى، يعنى در زمان غيبت امام(ع)، اين است كه اندوهگين باشد به علت محرومبودن از بركات فيض حضور و آثار ظهور حضرت مهدى(عج) ...».
گريه شديد امام صادق(ع)
امام صادق(ع) در عصر خود و در زمانى كه هنوز قائم آلمحمد متولد نشده است، وقتى به وقايع و حوادث آينده جهان مىنگرد، از يكسو غيبت قائم آلمحمد و طول عمر ايشان را مشاهده مىكند و از سوى ديگر دورى مردم از دين، استيلاى ظالمان بر آنها و ورود شبهات وخروج مردم را از صحنه شريعت مىبيند و ازاينرو سخت بهگريه مىافتد تا آنجا كه قائم آلمحمد(عج) را مخاطب قرار مىدهد و مىفرمايد:
«سيّدي غَيبتُك نَفَتْ رُقادي وَضَيَّقَتْ عَلَيّ مِهادي...» 1؛ «آقاى من! غيبت تو، خواب را از من ربوده و خوابگاهم را بر من تنگ كرده است...».
آرى، اگر نبود مگر دورى و جدايى از آثار و بركات زيباى حكومت حضرت مهدى، جاداشت كه صبحگاهان و شامگاهان در فراق آن حضرت بناليم و گريه كنيم، تا چه رسد كه در زمان غيبت حضرت، هزاران بلا و مصيبت بر جامعه بشرى بهويژه براى مؤمنان پيش مىآيد.