167
به ذرهگر نظر لطف بوتراب كند
به آسمان رود و كار آفتاب كند
ما قطبهاى مغناطيس زمين را با چشم خود نمىبينيم. ولى اثر آنها را روى عقربههاى قطبنما، بر دريا، صحرا و آسمان كه راهنماى بشرند و ميليونها مسافر را به مقصد مىرسانند، مشاهده مىكنيم. اگر اين قطبهاى مغناطيسى اينگونه بتوانند هزاران عقربه قطبنما را هدايت كنند، جاى تعجب نيست اگر براساس آيات قرآن و دليل گفته شود حضرت مهدى(عج) پشت پرده غيبت با جاذبه وجودى خويش، افكار و جانهاى زيادى را هدايت مىكند.
خدمات حضرت به جامعه در زمان غيبت
گرچه دو فايدهاى كه براى وجود امام غايب مطرح شد، بسيار مهم و ارزنده بود، ولى درخور توجه است كه گاهى خود حضرت، و گاهى بهوسيله يارانش از بيچارگان دادرسى مىكند.
در واقع غايببودن حجت خدا به معناى كنارهگيرى ايشان از كارهاى اجتماعى نيست. بهترين شاهد براى اين مطلب، حكايت ملاقات حضرت موسى(ع) با حضرت خضر كه ولى غايب بود، معروف است. اين مرد الهى بهگونهاى بود كه حتى موسى(ع) با او آشنا نبود و تنها با راهنمايى خدا بود كه او را شناخت و از علمش بهره گرفت؛ چنانكه خداوند مىفرمايد:
فَوَجَدٰا عَبْداً مِنْ عِبٰادِنٰا آتَيْنٰاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنٰا وَ عَلَّمْنٰاهُ مِنْ لَدُنّٰا عِلْماً * قٰالَ لَهُ مُوسىٰ هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلىٰ أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمّٰا عُلِّمْتَ رُشْداً (كهف: 65 و 66)
[موسى و همراهش]، بندهاى از بندگان ما را يافتند كه رحمت [و موهبت عظيمى] از سوى خود به او داده، و علم فراوانى از نزد خود به او آموخته بوديم. موسى به او گفت: [آيا اجازه مىدهى] از تو پيروى كنم تا از آنچه به تو تعليم داده شده و مايه رشد و صلاح است، به من بياموزى.
قرآن سپس كارهاى مفيد آن شخص را بيان مىكند كه بهطور كامل دلالت مىكند مردم از آثار و بركات او بهرهمند بودهاند؛ درحالى كه ايشان بهطورى غايب از ديدگان بود كه حضرت موسى هم او را نمىشناخت و از جايگاه او مطلع نبود.