230چيز ديگرى به چشم نمى‌خورد و بدتر آنكه برخى علماى مسلمان، در سخنان خود، آشكارا به اهل‌بيت(عليهم السلام) حمله كرده‌اند.
براى مثال ابن خلدون مالكى، مكتب اهل‌بيت(عليهم السلام) را مكتبى غيرمعمول مى‌داند و مى‌نويسد: «اهل‌بيت، بدعتگذار مكاتبى غيرمعمول، و فقهى متفاوت از ديگران هستند...». 1
ابن تيميه نيز بسيار تلاش مى‌كند تا ثابت كند كه ائمه مذاهب چهارگانه و ساير فقهاى اهل‌سنت از على(ع) و فرزندان مطهرش بهره علمى نبرده‌اند. وى مى‌گويد: «هيچ‌يك از ائمه چهارگانه، و نيز ساير فقهاى بزرگ، در فقه خود به او (على(ع)) مراجعه نكرده‌اند...». ابن تيميه در ادامه اين سخنان هم تلاش مى‌كند تا مرجعيت علمى اهل‌بيت را انكار كند. 2
حال بايد پرسيد آيا مى‌توان انگيزه‌هاى دينى و ايمانى را خاستگاه اوليه ابن‌تيميه، در تلاش براى انكار مرجعيت علمى اهل‌بيت قلمداد كرد؟ اگر سخنان ابن‌تيميه صحيح باشد، چه كسى آماج كاستى و نقص قرار مى‌گيرد؟
معناى سخنان ابن‌تيميه اين است كه فقها و مراجع اسلامى، اهل‌بيت پيغمبر خود را، كه مورد سفارش اكيد ايشان بودند، به كنارى نهاده، و راه خود را در پيش گرفته‌اند! به نظر مى‌رسد كه بى‌توجهى به اهل‌بيت(عليهم السلام) و كنار نهادن آنان از عرصه علمى و فكرى مسلمانان، پايان كار نبوده، بلكه همزمان، تلاش‌هايى براى مطرح كردن جريان‌هاى مخالف با اهل‌بيت(عليهم السلام) صورت پذيرفته است.
براى مثال، ملاحظه مى‌شود كه بخارى مؤلف كتاب صحيح البخارى، در كتاب‌هاى خود به برخى دشمنان امام على(ع) همچون ناصبى 3 مشهور «حزيربن