229مى‌گويد: «ما به هنگام گفت‌وگو، على را داناترين فرد مدينه در قضاوت مى‌دانستيم». ابن مسيب مى‌گويد: «عمر گفت: به خدا پناه مى‌برم از اينكه مشكلى رخ نمايد و على براى حل آن، در دسترس نباشد» و ابن عباس مى‌گويد: «هرگاه فرد ثقه و مورد اطمينانى، ما را از فتواى على آگاه مى‌ساخت، از فتواى وى عدول نمى‌كرديم». 1
بنابراين روشن مى‌شود كه على(ع)، مرجع صدور فتوا، قضاوت و همه مسائل مربوط به دين و دنيا بود تا جايى‌كه سعيد بن مسيب مى‌گويد: «هيچ‌يك از صحابه جز على، عبارتِ «از من بپرسيد»، را بر زبان نمى‌راند». 2
از همين‌رو بود كه اصحاب، در اقتباس از علم على(ع) تلاش بسيار مى‌كردند. ابن اثير مى‌گويد: «اگر پرسش‌هاى اصحابى چون عمر و ديگران را از على ذكر كنيم، به درازا مى‌كشد». 3
ائمه يازده‌گانه ديگر هم، كه از نسل على(ع) هستند، تداوم‌بخش جايگاه علمى و فكرى برجسته ايشان به شمار مى‌روند و اين امر در خلال ذكر سخنان علماى اهل‌سنت درباره ائمه اهل‌بيت(عليهم السلام)، به روشنى نمايان شد.
حال بايد پرسيد ميراث اهل‌بيت و به‌ويژه فقه آنان در كتب مسلمانان كجاست؟ آيا مسلمانان، اين فقه را به‌كار بسته‌اند يا از آن اقتباس نموده‌اند؟ مرورى گذرا بر كتاب‌هاى حديثى، فقهى و... نشان مى‌دهد كه جز پيروان اهل‌بيت(عليهم السلام)، ديگر فِرَق اسلامى بر خلاف توصيه پيامبر مبنى بر تمسك به اهل‌بيت، از سرچشمه گواراى علوم اهل‌بيت، جامى ننوشيده‌اند؛ به‌گونه‌اى كه در بهترين كتاب‌هاى مسلمانان، جز اشارات بسيار ناچيز به علم و فقه اهل‌بيت(عليهم السلام)،