204بزرگزاده است و هيچ‌كس درباره پيشوايى او، ترديدى به دل راه نمى‌دهد. بايد دانست كه هرگاه ديگران كرامتى را مى‌فروختند، وى خريدار آن بود. حسن عسكرى در دوران خويش همتايى نداشت. يكه‌تاز بى‌رقيب روزگار خود بود و سرورى و پيشوايى معاصران در دستان او قرار داشت. سخنانش درست و كارهايش ستودنى بود. بزرگان روزگار او، قصيده بودند و او شاه‌بيت اين قصيده. هرگاه گردنبندى از بزرگان بسازند، حسن بن على، گوهر ميانى و بى‌همتاى اين گردنبند است. او پهلوان بى‌نظير دانش بود و پيچيدگى‌هاى آن را براى مردم روشن مى‌ساخت. بنابراين هيچ‌كس براى رسيدن به جايگاه او تلاش و ستيزه‌جويى نمى‌كرد. حسن عسكرى با نگاه درست خود، حقايق را آشكار مى‌كرد و با انديشه تيزبينش، ظرايف را روشن مى‌ساخت. وى در خلوت خويش، از رازهاى نهان سخن مى‌گفت و از تبار، نَفْس و درونى ارجمند بهره مى‌بُرد.... 1
5. نورالدين على بن عبدالله سمهودى (متوفاى 911 ه . ق)
وى مى‌گويد: «و اما فرزندش ابومحمد حسن خالص، كه از منزلتى بلند برخوردار بود... و به گاه زندانى شدن توسط معتمد على الله، فرزند متوكل عباسى، كرامتى بزرگ از او ديده شد». 2
6. احمد بن فضل بن باكثير حضرمى شافعى (متوفاى 1047 ه . ق)
وى مى‌گويد: «ابومحمد حسن خالص، فرزند على عسكرى(عليهما السلام)، انسانى والامقام و بلندمرتبه بود... كه هنگام زندانى شدن توسط معتمد، كرامتى آشكار و مشهور از او ديده شد». 3