132
6. صلاحالدين خليل بن ايبك صفدى (متوفاى 764 ه .ق)
وى مىگويد:
ابوجعفر باقر در زمان خود، سرور بنىهاشم بود... وى از جمله كسانى بود كه دانش، فقه، ديانت و سرورى را در خود گرد آورده، و مورد اطمينان همگان و شايسته خلافت بود. ابوجعفر باقر از ائمه دوازدهگانهاى است كه رافضىها (شيعيان) معتقد به عصمت آنان هستند. باقر ناميده شد؛ چرا كه دانش را شكافت و اصل و اساس دانش و پنهان آن را شناخت. 1
7. حافظ ابوالفداء اسماعيل بن كثير دمشقى (متوفاى 774 ه .ق)
وى مىگويد:
... او يك تابعى بزرگوار و بسيار گرانقدر است كه از نظر علم، عمل، سرورى و شرافت در شمار مهتران اين امت جاى مىگيرد... . سفيان بن عيينه به نقل از امام جعفر صادق مىنويسد: «پدرم كه در آن روزگار، بهترين محمدى روى زمين بود براى من روايت كرد كه...». 2
همچنين وى درباره امام باقر(ع) مىنويسد:
او را باقر نام نهادند؛ چرا كه دانشها را شكافت و حكمتها را استنباط نمود. وى انسانى ذاكر، فروتن، بردبار و از سلاله نبوت بود كه از دودمانى والامقام بهره مىبُرد. بزرگى را مىشناخت، گريهها و اشكهايش فراوان بود و از مجادله و نزاع پرهيز مىكرد. 3
8. محمد بن محمد شمسالدين جزرى (متوفاى 833 ه .ق)
وى مىگويد:
ابوجعفر محمدبن علىبنحسين بنعلى بنابى طالب(عليهم السلام) را باقر لقب دادند؛ چرا كه دانش