96 به آن پاسخ خواهيم داد. اما بايد توجه داشت كه اگر آيه درصدد بازگويى دوستى صرف باشد، معناى حصر بيهوده است؛ چون دوستى مؤمنان با يكديگر، در آيات متعددى مطرح شده و منحصر به برخى مؤمنان نيست.

نكته ديگر اينكه آنچه براى خداوند از واژه ولى در قرآن استفاده شده، به معناى صاحب امر و ولايت و مسلط بر امور است؛ مانند آية الكرسى اَللّٰهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا.... از طرفى عطف رسول (ص) و فرد مورد اشاره (امام) به خداوند، به معناى اشتراك در ولايت است؛ هرچند مرتبه آنها با يكديگر متفاوت است.

نكته ديگر آنكه پيامبر (ص) در بسيارى موارد با به‌كار بردن اين عنوان براى على عليه السلام ، درصدد تبيين معناى ولايت، يعنى امارت و امامت و پيشوايى برآمده است.

احمد بن حنبل ¹ و حاكم نيشابورى ² از پيامبر (ص) نقل مى‌كنند:

«إنّ عَلياً مِنّي وَ أنا مِنْه وَ هُو وَلي كُلِّ مُؤمنٍ بَعدي»؛ «على از من است و من از على و او سرپرست هر مؤمنى پس از من است». اين حديث را ترمذى ³ و ابوداوود سجستانى ⁴ و بسيارى ديگر نيز آورده‌اند. همچنين احاديثى با لفظ ولى در موارد متعدد از پيامبر (ص) در منابع اهل‌سنت آمده است. ⁵