86 داشته است، اما تنها يكى از آنها و نه بزرگترينشان و نه كوچكترينشان، بنابر شرايطى كه داشته، جانشين امام عليه السلام قبلى شده است. مثلاً امام عصر (عج) با اينكه خردسال بود (در پنج سالگى)، با وجود عموى مسن خويش، به امامت انتخاب شد. بنابراين، جايگاه امامت به سن و اينگونه ويژگىها ربطى ندارد. بلكه بايد خصوصيتهاى ويژۀ امامت در او فراهم باشد.
چهارمين نكتهاى كه از آيه استنباط مىشود، اين است كه آيه مىفرمايد: «ما تو را پيشواى مردم قرار داديم». پيشوايى مردم در اينجا اعم از امر دينى يا هدايتى، و شأن يا امور دنيايى آنهاست. مردم فقط زندگى روزمره ندارند تا تنها نيازمند بازگو كردن مسائل دينى براى آنها باشيم. بلكه هم امور دينى و هدايتى دارند و هم امور دنيوى و مديريت زندگى. بر اين اساس، امر مردم، همۀ اينها را در برمىگيرد.
خداوند در اين آيه، مىفرمايد: «ما تو را امامِ همۀ مردم قرار داديم»؛ يعنى هم جنبههاى هدايتى را در بر مىگيرد كه براى امامت قائليم، هم جنبههاى مديريت جامعه را كه ما و اهلسنت در اداره اجتماع، جزء وظايف جانشين پيغمبر (ص) مىدانيم.
پنجمين نكته كه از آيه استنباط مىشود، لزوم طهارت شخصيتى و به تعبيرى عصمت است كه از ديگر صفات، برجستهتر است. لزوم عصمت از آنجا برداشت مىشود كه ابراهيم از خدا مىخواهد: از نسلش هم امام قرار دهد. اما خداوند پاسخ مىدهد: «عهد من به ستمكاران نمىرسد».
با مراجعه به تاريخ زندگانى امامان معصوم عليهم السلام مىبينيم كه آنان حتى