227دوّم - غابر آنچه در مزبور نوشته شده و در مجموعهاى نگارش شده است. مثل صحيفۀ فاطمه عليها السلام يا جَفْر و جامعه كه پيامبر (ص) املا كرده است.
سوم - حادث آنچه براى اولين بار اتفاق مىافتد، خدا به دل ما مىاندازد؛ يعنى از طرقى غير متعارف دريافت مىكنيم. امام عليه السلام فرمود كه اين منبع سوّم، برترين منبع علمى ماست. چون ديگران هم از پيامبر (ص) حديث شنيدهاند و حديث نوشتهاند، امّا آنچه ويژۀ ماست، اين اشراقات است كه برترين نوع آگاهى ماست. امام عليه السلام براى اينكه هرگونه شبههاى را از بين ببرد، فرمود:
«و لا نبي بَعْدَ نَبينا»؛ «پيامبرى پس از پيامبر ما نيست». يعنى رابطهاى ميان اين نوع دريافت با وحى نيست تا تصور نشود اين دريافت معنوى، مثل وحى است. امامان بسيار دقت داشتند تا مبادا از سخن و رفتار ايشان شبههاى در ذهن شيعيان ايجاد شود و شيعيان، بهويژه كسانى كه اندكى تفكر و گرايش غلوكنندگان را داشتند، توّهم كنند كه اينها پيامبر بودهاند و مثل پيامبر (ص) دريافت وحى مىكردهاند.
بخش نخست از شناخت برخى اصول انديشۀ شيعى در اينجا به پايان رسيد. در جلد دوم، ديگر اصول را در سپهر انديشۀ شيعى پىخواهيم گرفت.
والسلام