216 اوليا و انبيا، امورى است كه از آن به ترك اولى تعبير مى‌كنيم؛ يعنى كارهايى كه بهتر بود انجام نگيرد؛ همان‌گونه كه در مورد بعضى از پيغمبران در قرآن ملاحظه مى‌كنيم. پس، اين امور نفى‌كننده عصمت نيست و ميان ترك اولى و گناه تفاوت است.

- برخى واژگان به‌كار رفته در اين آيات، به معناى متعارف و متبادر به ذهن ما نيست، مثلاً واژۀ «ضالّ» در سورۀ ضحى به معناى گمراه نيست، بلكه به معناى گم شده است. پيامبر (ص) زمانى كه خردسال بود، گاهى اوقات، در بيرون از محل قبيلۀ بنى‌سعد مشغول بازى بود و يكى دو بار راه را گم كرد و با عنايت خداوند نزد قبيله بازگشت. آيه، اشاره دارد كه نعمت خداوند، از خردسالى به پيامبر (ص) عطا مى‌شده است. پس آيه، درصدد بازگو كردن گمراهى به معناى نقطه مقابل هدايت نيست.

- هيچ يك از آيات قرآن، بازگوكنندۀ اين نيست كه خداوند پيامبر (ص) را مجازات كرده باشد. چنانچه پيامبر (ص) گناهى مرتكب شده باشد، بايد مجازات به معناى شرعى و نه اخلاقى آن دربارۀ ايشان اعمال مى‌شد.

نگاهى به روايات متعارض با عصمت در منابع اهل سنت

اهل‌سنت احاديثى نقل مى‌كنند مبنى بر اينكه پيامبر (ص) اعمالى را انجام مى‌داد كه از نظر ما، با عصمت ناسازگار است. اين‌گونه روايات، مخدوش‌كردن شخصيت آسمانى و مطهّر پيامبر (ص) است. در منابع حديثى اهل سنت گاهى رواياتى وجود دارد كه به نظر مى‌رسد برخى راويان براى شخصيت‌بخشى به ديگران، در پى آنند كه مقام پيامبر (ص) را تنزّل دهند؛ براى مثال: مسلم و بخارى نقل كرده‌اند: ابوهريره مى‌گويد: